Laboratorium 12: Anagramy

1 Zadanie

Program czyta dwa napisy, sprawdzający czy są anagramami (to znaczy występują w nich dokładnie te same litery) i wyświetla o tym informację.

2 Algorytm

Jak zwykle można problem rozwiązać na wiele sposobów.

  1. Policzyć wystąpienia wszystkich liter w jednym napisie i porównać z wystąpieniami w drugim . (Jeżeli w pierwszym napisie litera a wystąpi dwa razy i litera b trzy razy, a w drugim a trzy razy a b dwa razy — napisy nie mogą być anagramami).
  2. Przeglądać kolejne litery w napisie pierwszym i „odznaczać” w drugim. Jeżeli jakaś litera jest w napisie pierwszym, a nie ma w drugim — wyrazy nie są anagramami. Jeżeli po przejrzeniu całego pierwszego napisu zaostaną jakieś nieodznaczone litery w drgim — napisy nie są anagramami.
  3. Napisy o różnej długości nie mogą być anagramami.

3 Długość napisu

Funkcja strlen podaje długość napisu:

#include <string.h>
...
size_t strlen(const char s);

(Uwaga, typ size_t to (najprawdopodobniej) unsigned long int.)

Użycie:

printf ( "Dlugosc␣napisu␣\"Ala␣ma␣kota\",␣to␣%d\n",
         (int) strlen("Ala␣ma␣kota") );
char  tekst[100];
scanf("%s", tekst);
printf( "Dlugosc␣wczytanego␣tekstu␣to:␣%d\n",
        (int) strlen(tekst) );

(Ten (int) przed wywołaniem funkcji strlen jest po to, aby móc wydrukować wartość size_t używając specyfikacji %d.)

4 Wielkie/małe litery

Funkcje tolowertoupper dokonują konwersji z wielkich do małych (i odwrotnie). Jeżeli litera jest już „mała” („wielka”) nie ulega zmianie.

#include <ctype.h>
...
int toupper(int c);
int tolower(int c);
...
char a = tolower(’A’);

Konwersja dokonywana jest na pojedynczej literze!

Funkcje islowerisupper odpowiadają na pytanie czy litera jest mała/wielka.

#include <ctype.h>
...
int islower(int c);
int isupper(int c);

Funkcje testują pojedynczy znak!

5 Założenia

  1. Po pierwsze należy rozstrzygnąć czy program będzie case sensitive (czyli czy będzie rozróżniał wielkie i małe litery).
  2. Po drugie należy podjąć decyzję, czy program będzie uwzględniał odstępy czy nie. Można rozważyć funkcję, której jednym z parametrów będzie informacja, czy ma uwzględniać odstępy.
  3. Zakładamy, że oba napisy będą dostarczane przez użytkownika.
  4. Funkcja scanf() nie pozwala (łatwo) wczytać napisu z odstępami.
  5. Rozstrzygnąć trzeba czy program wprowadza ograniczenia na długość sprawdzanego tekstu.
  6. Ani funkcja scanf() ani gets() nie zwracają uwagi na długość dostarczonego z klawiatury tekstu; nie sprawdzają czy nie przekracza on długości tablicy, do której tekst ma być wczytany. Funkcja scanf() standardowo czyta do pierwszego odstępu co (ale tylko nieco) zmniejsza prawdopodobieństwo przepełnienia bufora.
  7. Funkcja fgets() pozwala ograniczyć liczbę czytanych znaków.

6 Uzycie funkcji fgets

Prototyp funkcji fgets() wygląda następująco:

char fgets(char s, int size, FILE stream);
  • pierwszy argument funkcji to adres bufora (tablicy znaków) do którego wpisany zostanie przeczytany z tablicy tekst,
  • drugi argument to długość bufora (w znakach),
  • trzeci argument to opis (adres struktury danych opisujących) strumienia wejściowego, z którego czytamy; w przypadku standardowego strumienia wejściowego — stdin.

Funkcja fgets czyta tekst ze strumienia. Znak nowej linii zastępowany jest znakiem o kodzie ASCII 0 (koniec tekstu); jeżeli znaków jest więcej niż „długość bufora” czytanych jest tylko tyle znaków, żeby nie przepełnić bufora, a na końcu dodawany jest znak o kodzie ASCII 0.

7 Algorytm odczytu napisu

Przedstawiam alternatywny sposób czytania tekstów z terminala. Może on również być wykorzystany (po drobnych modyfikacjach) do czytania danych innego typu o nieznanej długości.

  1. Najpierw przydzielana jest początkowa pamięć do bufora danych (linia 20).
  2. Algorytm czyta kolejne znaki ze standardowego wejścia używając funkcji getchar() (linia 38). Funkcja ta zwraca kod ASCII przeczytanego znaku lub specjalny kod EOF gdy wystąpi błąd lub system powie, że strumień wejściowy jest już zamknięty1.
  3. Każdy odczytany znak wstawiany jest do bufora (linia 38).
  4. Gdy bufor się wypełni (linia 46) — jego wielkość powiększana jest o kolejny kwant (linia 48).
  5. Gdy odczytany znak ma kod ’\n’ (znak przejścia do nowej linii) lub EOF (koniec danych) (linia 39) w buforze zastępowany jest znakiem o kodzie ASCII 0 (koniec tekstu), a nadmiarowa pamięć jest zwalniana (linia 42).
 
1/* 
2 * napis.c 
3 * Copyright 2016 wojciech myszka <myszka@norka.eu.org> 
4 */ 
5#include <stdio.h> 
6#include <stdlib.h> 
7#include <string.h> 
8char * czytaj(void) 
9{ 
10/* 
11 * dN zawiera informacje o ilości dodawanych bajtów do bufora. 
12 * Założymy, że będzie to 10. 
13 */ 
14#define dN 10 
15    int N = dN; // początkowy przydział 
16    int i; 
17/* 
18 * Przydzielamy funkcją malloc pamięć na 10 znaków 
19 */ 
20    char * bufor; 
21    bufor = (char *) malloc(N); 
22/* 
23 * Gdy funkcja malloc zwróci wartość NULL 
24 * oznacza to, że nie udało się przydzielić 
25 * pamięci. Nawet jak taka sytuacja jest mało 
26 * prawdopodobna, trzeba ją uwzględnić. 
27 * W takim przypadku nie będziemy już czytali 
28 * żadnych danych, a funkcja zwróci wartość NULL 
29 */ 
30    if ( bufor == NULL ) 
31        return bufor; 
32/* 
33 * Teraz rozpoczniemy odczyt znaków 
34 */ 
35    i = 0; // Liczba przeczytanych znaków 
36    while ( 1 ) 
37    { 
38        bufor[i] = getchar(); 
39        if ( bufor[i] == EOF || bufor[i] == ’\n ) 
40        { 
41            bufor[i] = 0; // koniec tekstu 
42            bufor = realloc(bufor, i + 1); // zwalniamy nadmiarową pamięć 
43            return bufor; 
44        } 
45        i++; 
46        if ( i >= N ) // Czy skończyła się przydzielona pamięć? 
47        { 
48            bufor = realloc(bufor, i + dN); 
49            /* 
50             * Zwiększamy informację o długości przydzielonego 
51             * bufora 
52             */ 
53            N += dN; 
54            printf("%p%dn", bufor, N); 
55        } 
56    } 
57} 
58 
59int main(int argc, char **argv) 
60{ 
61    char * tekst; 
62    char bufor[10]; 
63    tekst = czytaj(); 
64    if ( tekst != NULL ) // Sprawdzamy czy coś przeczytane 
65        printf("przeczytalem:%dznakown␣\"%s\"\n", 
66               (int) strlen(tekst), tekst); 
67    free(tekst); // Zwalniamy przydzieloną pamięć 
68    tekst = fgets(bufor, 10, stdin); 
69    printf("%p,%p\n", tekst, bufor); 
70    printf( "|%s|%d␣\n", bufor, (int) strlen(bufor) ); 
71    return 0; 
72}

Funkcja zwraca adres początku bufora.

8 Wersja PDF tego dokumentu…

pod adresem.

Wersja: 48 z drobnymi modyfikacjami! data ostatniej modyfikacji 2016-05-03 08:26:52 +0200

1Inaczej mówiąc wystąpi sytuacja podjęcia próby czytania poza końcem pliku.